Bernardyn żyje średnio 8–10 lat, a na jego zdrowie najbardziej wpływają masa ciała, dieta, kondycja stawów i profilaktyka weterynaryjna. Ta rasa wymaga dużo przestrzeni, spokojnego ruchu oraz ochrony przed przegrzaniem. Sprawdź, jak zadbać o bernardyna na każdym etapie życia.
Jak długo żyje bernardyn?
Średnia długość życia bernardyna wynosi 8–10 lat. Niektóre osobniki dożywają 11 lat, jednak psy olbrzymich ras starzeją się szybciej niż małe czworonogi.
Na długość życia wpływają przede wszystkim predyspozycje dziedziczne, prawidłowa masa ciała, jakość żywienia, stan stawów oraz szybkie reagowanie na objawy chorób. Nadwaga dodatkowo obciąża serce, kręgosłup i kończyny.
Bernardyn może żyć dłużej i zachować lepszą sprawność, jeśli od szczenięcia ma kontrolowany wzrost, dietę dla ras olbrzymich i regularne kontrole weterynaryjne.
Jak wygląda bernardyn?
Bernardyn jest wysokim, muskularnym psem o potężnym kośćcu, szerokiej głowie i zwisających uszach. Samce osiągają zwykle 70–90 cm w kłębie, a suki 65–80 cm.
Masa ciała zależy od płci, budowy i kondycji. Dorosłe psy często ważą 60–90 kg, natomiast wyjątkowo duże osobniki mogą przekraczać 100 kg. Suki są zazwyczaj lżejsze i delikatniej zbudowane.
Występują dwie odmiany sierści – krótkowłosa oraz długowłosa. Umaszczenie obejmuje przede wszystkim biel z rudobrązowymi łatami albo płaszczem. Dopuszczalne jest także pręgowanie na rudobrązowym lub żółtobrązowym tle.
Jaki charakter ma bernardyn?
Bernardyn jest spokojny, łagodny i silnie przywiązany do domowników. Zwykle dobrze toleruje dzieci oraz inne zwierzęta, ale ze względu na ogromną masę nie powinien pozostawać bez nadzoru z małymi dziećmi.
Wobec obcych może zachowywać dystans, dlatego sprawdza się jako pies stróżujący. Nie powinien jednak reagować agresją bez powodu. Jego rozmiar, czujność i donośne szczekanie często wystarczają, aby odstraszyć nieproszonych gości.
Rasa źle znosi izolację. Bernardyn potrzebuje kontaktu z rodziną i nie powinien stale mieszkać w kojcu ani wyłącznie na podwórku. Duży ogród będzie dobrym uzupełnieniem domu, ale nie zastąpi wspólnego czasu i spacerów.
Jak wychować i szkolić bernardyna?
Szkolenie warto rozpocząć już w wieku szczenięcym. Dorosły bernardyn jest bardzo silny, dlatego nauka chodzenia na luźnej smyczy, spokojnego powitania i reagowania na podstawowe komendy powinna rozpocząć się, zanim pies osiągnie pełne rozmiary.
Najlepiej sprawdzają się spokojne, krótkie sesje oraz nagrody za pożądane zachowanie. Krzyk, przemoc i częste kary mogą wywołać lęk, osłabić zaufanie i utrudnić współpracę.
Socjalizacja powinna obejmować różne osoby, psy, dźwięki, miejsca, zabiegi pielęgnacyjne i wizyty u lekarza weterynarii. Warto także stopniowo przyzwyczajać psa do kagańca, obcinania pazurów oraz kontroli uszu i zębów.
Jaki ruch jest bezpieczny dla bernardyna?
Bernardyn potrzebuje regularnej aktywności, ale nie jest psem do intensywnego biegania przy rowerze, skakania ani forsownych treningów. Szczególnej ostrożności wymagają szczenięta, których układ kostny dopiero się rozwija.
Najlepsze są spokojne spacery, węszenie i swobodna eksploracja terenu. Pies powinien móc sam regulować tempo zabawy, a opiekun musi ograniczać śliskie nawierzchnie i gwałtowne zwroty.
Bernardyny dobrze znoszą chłód, lecz źle reagują na wysoką temperaturę. W upalne dni zapewnij im cień, świeżą wodę i możliwość odpoczynku w chłodnym pomieszczeniu. Aktywność planuj rano lub wieczorem.
Jak dbać o sierść i higienę bernardyna?
Gęsta, dwuwarstwowa sierść chroni psa przed zimnem, ale wymaga systematycznego wyczesywania. Dorosłego bernardyna można zwykle szczotkować raz w tygodniu, natomiast podczas linienia częściej.
Odmiana długowłosa potrzebuje dokładnego rozczesywania szczególnie za uszami, na ogonie, udach, brzuchu i w pachwinach. W tych miejscach łatwo powstają kołtuny i gromadzą się zanieczyszczenia.
Kąpiel wykonuje się wtedy, gdy sierści nie można oczyścić szczotką lub wilgotnym ręcznikiem. Należy używać kosmetyków dla psów i dokładnie osuszyć zwierzę, zwłaszcza po kąpieli w chłodniejszych warunkach.
Stałej kontroli wymagają również:
- uszy, w których mogą rozwijać się stany zapalne,
- oczy i powieki, podatne na podrażnienia,
- zęby, które warto szczotkować pastą dla psów,
- pazury, zwykle skracane co kilka tygodni.
Bernardyny często intensywnie się ślinią. Ręczniki lub chłonne śliniaki ułatwiają utrzymanie czystości w domu, szczególnie po piciu i jedzeniu.
Na jakie choroby choruje bernardyn?
Najczęstsze problemy zdrowotne wynikają z dużej masy ciała, szybkiego wzrostu i predyspozycji rasowych. Właściciel powinien obserwować sposób poruszania się psa, apetyt, oddech oraz zachowanie.
Bernardyny mogą być podatne na:
- dysplazję stawów biodrowych i łokciowych,
- osteochondrozę i inne zaburzenia rozwoju kości,
- zerwanie więzadła krzyżowego,
- rozszerzenie i skręt żołądka,
- kardiomiopatię oraz inne choroby serca,
- choroby oczu i powiek,
- nawracające zapalenia uszu,
- choroby skóry i niedoczynność tarczycy.
Skręt żołądka jest stanem bezpośredniego zagrożenia życia. Niepokój powinny wzbudzić bezproduktywne próby wymiotowania, silne ślinienie, niepokój, powiększenie brzucha, osłabienie lub zapaść. W takiej sytuacji potrzebna jest natychmiastowa pomoc weterynaryjna.
Jak karmić bernardyna?
Podstawą jadłospisu powinna być pełnoporcjowa karma przeznaczona dla ras dużych lub olbrzymich. W przypadku szczeniąt wybierz formułę typu junior, która zapewnia kontrolowany rozwój bez nadmiernego tempa wzrostu.
Dzienną porcję trzeba dopasować do wieku, masy ciała, aktywności i zaleceń producenta. Nadmiar kalorii może prowadzić do nadwagi, a u młodych psów także przeciążać rozwijające się stawy.
Dorosłego bernardyna zazwyczaj karmi się 2–3 razy dziennie, a szczenięta 4–5 razy w mniejszych porcjach. Można łączyć karmę suchą i mokrą, pamiętając o właściwym przeliczeniu całkowitej ilości jedzenia.
Aby ograniczyć ryzyko problemów żołądkowych, stosuj następujące zasady:
- podawaj posiłki o stałych porach,
- dziel dzienną porcję na kilka mniejszych posiłków,
- nie pozwalaj psu jeść bardzo szybko,
- zapewnij stały dostęp do świeżej wody,
- ogranicz intensywny ruch po jedzeniu.
Po posiłku bernardyn powinien odpoczywać co najmniej 30–60 minut. Domowe diety, w tym BARF, wymagają wiedzy i odpowiedniej suplementacji; źle zbilansowane jedzenie może prowadzić do niedoborów i zaburzeń rozwoju.
Jak wybrać szczeniaka bernardyna?
Szczeniaka najlepiej kupić z hodowli zarejestrowanej w organizacji kynologicznej uznawanej przez FCI. Renomowany hodowca powinien pokazać matkę miotu, przedstawić dokumentację badań i wyjaśnić, jak przebiegała socjalizacja szczeniąt.
Przed odbiorem psa sprawdź książeczkę zdrowia, informacje o szczepieniach, odrobaczaniu, pochodzeniu rodziców i stosowanej karmie. Warto zapytać również o wyniki badań dotyczących stawów oraz chorób występujących w linii.
Cena szczeniaka zależy od renomy hodowli, pochodzenia rodziców i dokumentacji zdrowotnej. W Polsce spotyka się kwoty od około 4000 do 8000 zł, choć oferty mogą się różnić. Podejrzanie niska cena zwiększa ryzyko zakupu psa z nieznanego źródła.
Jak przygotować dom dla bernardyna?
Przed przyjęciem psa przygotuj solidne wyposażenie dopasowane do jego rozmiaru i siły. Najważniejsze elementy wyprawki to:
- duże, stabilne legowisko z dobrą amortyzacją,
- ciężkie miski ceramiczne lub metalowe,
- wytrzymała smycz, obroża albo szelki,
- szczotka, grzebień i preparaty do pielęgnacji uszu,
- cążki lub pilnik do pazurów,
- duże zabawki odporne na gryzienie,
- ręczniki przydatne przy ślinieniu i kąpieli.
Legowisko powinno być na tyle duże, aby pies mógł swobodnie wyciągnąć kończyny. Stabilne podłoże ogranicza ryzyko poślizgnięć, a wygodne posłanie pomaga odciążyć stawy i kręgosłup.
Skąd pochodzi bernardyn?
Rasa wywodzi się z Alp Pennińskich i wzięła nazwę od klasztoru na Wielkiej Przełęczy św. Bernarda. Mnisi wykorzystywali psy do stróżowania, ciągnięcia lekkich ładunków oraz poszukiwania osób zaginionych w górach.
Pierwsza celowa hodowla została założona w 1867 roku przez Heinricha Schumachera. Oficjalny wzorzec rasy przyjęto w 1887 roku. Bernardyn należy do grupy II FCI, w sekcji molosów typu górskiego.
Znany wizerunek bernardyna z beczułką brandy przy obroży jest elementem popkultury, a nie potwierdzonym wyposażeniem psów ratowniczych. Jednym z najsłynniejszych przedstawicieli rasy był Barry, któremu przypisuje się uratowanie wielu podróżnych.
